باران نمیشوم

              که نگويي: با چه منتي خود را بر شيشه مي کوبد

                    تا پنجره را باز کنم و نيم نگاهي بيندازم.

                                   ابر مي شوم

                        که از نگراني يک روز باراني

                         هر لحظه پنجره را بگشايي

                       و مرا در آسمان نگاه کني...

 

اي صبا با تو چه گفتند که خاموش شدي؟ چه شرابي به تو دادند که مدهوش شدي؟ تو که آتشکده عـشـق و مـحـبـت بـــودي چه بـلا رفت که خاکسـتـر خاموش شدي؟ به چه دستي زدي آن ساز شبانگاهي را که خـو از رقت آن بـيخود و بـيـهوش شدي؟ تو بصد نغمه، زبان بودي و دلها هم گوش چه شنفتي که زبان بستي و خود گوش شدي؟ خلق را گر چه وفا نيست و ليکن گل من نه گمان دار که رفـتـي و فـرامـوش شـدي؟ تـا ابـد خـاطـر ما خوني و رنگين از تست تو هم آمـيـخـتـه بـا خـون سـياوش شـدي؟

 

شمس  و قمرم آمد  ,   سمع و بصرم آمد               وان   سيم  برم  آمد    وان  کان زرم آمد

مستی   سرم    آمد       نور    نظرم آمد               چيز  دگر  ار  خواهی        چيز دگرم آمد

آن  راه   زنم   آمد  ,   توبه     شکنم آمد                وان يوسف سيمين بر ,      ناگه ببرم آمد

امروز به   از دينه     ,    ای مونس ديرينه                دی مست بدان  بودم , کز وی خبرم آمد

آنکس که همی جستم , دی من بچراغ او را           امروز   چو  تنگ  گل ,     بر  رهگذرم آمد

دو  دست کمر کرد او , بگرفت مرا در بر                   زان   تاج    نکورويان    نادر    کمرم   آمد

آن باغ و بهارش بين , وان خمر خمارش بين            وان هضم و گوارش بين چون گلشکرم آمد

از  مرگ  چرا ترسم    کو آب حيات آمد                   وز  طعنه چرا ترسم     چون او سپرم آمد

امروز    سليمانم    کانگشتريم     دادی                 وان    تاج    ملوکانه    بر   فرق سرم آمد

از حد چو بشد دردم در عشق سفر کردم               يارب   چه سعادتها  که    زين سفرم آمد

وقتست   که می نوشم  تا برق زند هوشم            وقتست   که بر پرم    چون بال و پرم آمد

وقتست که در تابم چون صبح درين عالم                وقتست   که بر غرم   چون شير نرم آمد

بيتی   دو    بماند   اما , بردند مرا  ,  جانا                جايی که جهان  آنجا  بس مختصرم آمد

دل من کار تــو دارد  ,     گل  گلنار  تــو دارد                        چه  نکوبخت  درختی   که برو بار تــو دارد

چه کند چرخ فلک را ؟ چه کند عالم شک را ؟                      چو  بر آن چرخ معانی مهش  انوار تــو دارد

بخدا   ديو   ملامـت     برهد   روز     قيامت                       اگر  او مهر  تــو دارد   ,    اگر اقرار تــو دارد

بخدا حور و فرشته  ,    بدو صد نور سرشته                        نبرد سر  ,  نپرد جان  ,    اگر انکار تــو دارد

تو کيی ؟  آنک ز خاکی تو و من سازی و گويی                    نه  چنان ساختمت من که کس انکار تــو دارد

ز  بلا های  معظم  نخورد  غم  , نخورد غم                        دل  منصور  حلاجی   ,    که   سر دار تــو دارد

چو ملک کوفت دمامه    بنه ای عقل عمامه                        تو  مپندار  که  آن  مه   غم  دستار  تــو دارد

بمر  ای خواجه زمانی  ,   مگشا هيچ دکانی                      تو  مپندار  که  روزی     همه   بازار  تــو دارد

تو   از   آن روز که زادی هدف نعمت و دادی                         نه   کليد   در   روزی      دل   طرار  تــو دارد

بن   هر  بيح  و   گياهی   خورد  رزق  الهی                       همه وسواس  و  عقيله دل   بيمار تــو دارد

طمع روزی جان کن, سوی فردوس کشان کن                     که   ز هر برگ و   نباتش شکر انبار تــو دارد

نه کدوی  سر  هر کس  می  راوق تــو دارد                        نه هران دست که خارد گل بی خار تــو دارد

چو  کدو   پاک   بشويد   ز  کدو   باده برويد                        که  سر و سينه   پاکان   می  از آثار تــو دارد

خمش  ای  بلبل   جانها   که  غبارست زبانها                     که  دل  و جان   سخنها       نظر يار تــو دارد

بنما  شمس   حقايق   تو   ز   تبريز   مشارق                      که مه و شمس و عطارد غم ديدار تــو دارد

طوفان‏زده بودم . به سراب تو رسيدم

يعني که به سرچشمه‏ي ناب تو رسيدم...

من دفتر صدبرگ خيالات تو بودم

کم‏کم به غلطهاي کتاب تو رسيدم:

چشم تو در آن فلسفه‏هاغوطه‏ورم کزد

اما به فلاطون شراب تو رسيدم:

يک عمر در اين آينه از شکل مسيحا

پرسيدم و ديدم به جواب تو رسيدم:

تو سهم سرآسيمه‏ترين مست خودت  باش

من هم که به يک نيمه‏ي خواب تو رسيدم:

پاداش مرا حالت شايسته‏تري نيست؟

چون هيچ‏ثوابان به عذاب تو رسيدم:

پرميوه‏ترين فصل پريشان‏شدني تو

تابيدي و با رنگ و لعاب تو رسيدم...

بوسيدمت و در بغل آرام گرفتم

خنديدي و گفتي به حساب تو رسيدم

 

عشق

 

در جستجوی عشق بودن مانند گریز از عاشقی است. عشق فرمانپذیر نیست. قاعده و قانونی ندارد. تنها می توان با شفاف و حساس شدن, قابلیت عاشقی را در وجود پروراند.

 

برای آزادی روح ,باید که عاشق بود. چون عشق و آزادی هر دو با هم

می شوند. اولین گام در راه عشق ورزی طلب کردن است. طلب کن و باز طلب کن. از خدا بخواه که عشق را روزیت کند. از خواستن و باز خواستن خسته نباش. نفس عادت کرده تا هر چه را که می خواهد با شتاب دریافت کند.اما در این مسیر بعد از طلب باید که صبر کنی. صبر کردن, تو را زلال می کند و پوسته های ضخیم نفس را می تراشد. اگر بدانی که صبوری در دل  طلب است, آن وقت پذیرش آن برایت آسان خواهد شد. برای طی کردن این مسیر زندگی را رها کن و حیران باش. با چشم دل ببین, نه با پندار و ذهن.با هر نفسی که می کشی پرده های پندار رایکی یکی پس بزن و هر لحظه را با یاد وصال کوتاه کن. با هر نفس به خود بگو:

" همین که هستم, یعنی او مرا می خواهد و من او را می طلبم."

می دونم عشق یه معمای دیگه س

           سر زمین دل یه دنیای دیگه س

                 می دونم سادگی جاش تو قصه هاس

                              دل سپردن به یه معنای دیگه س

                  می دونم که عاشقی نیس راهش این

      عشق؛ سرمایه و سودای دیگه س

عاشقا ساده و بی رنگ ریان

       قلبشون مثل یه دریای دیگه س

                   واسشون تا از دل دیار بگی

                  رنگ روشون به یه سیمای دیگه س

                                    چینی قلبشونم اگه شکست

                  دلشون خوش  به یه فردای دیگه س

                   عاشقا؛دیارشون؛شهر شبه

فکرشون تو خواب رویای دیگه س

شهر عشقو مثل من خوب بلدن

     عشقشون سنبل عشقای دیگه س

       اون روزی که عشق اومد دلم رو برد

                    فهمیدم نگاش یه جورای دیگه س

                                   منی که ساده بودم مثل وفا

                       ندونستم  که دلش جای دیگه س

            مث بارون نم نمک حرف می زدم

        تا بگم چشات یه شهلای دیگه س

            واژه هام تپق زدن؛ تا بدونه

تو دلم یه شور و غوغای دیگه س

         می دونستم حواسش اینجا ها نیس

               پیش یه عاشق و رسوای دیگه س

                            تو آخرین نفس دلم می گفت:

                                دیدی عشقم یه معمای دیگه س

                               

آهاي آدميان ، به چشمهاي خود بياموزيد كه نگاه به كسي نيندازند ، اگر نگاه انداختند عاشق نشوند اگر عاشق شدند وابسته نشوند اگر وابسته شدند مجنون نشوند و اگر نيز مجنون شدند با عقل و منطق زندگي كنند آهاي عاشقان اينك كه پا به اين راه دشوار گذاشته ايد ، با صداقت عشق را ابراز كنيد ، تنها عاشق يك دل باشيد ، تنها به يك نفر دل ببنديد ، و با يكرنگي و يكدلي زندگي كنيدآهاي عاشقان به عشق خود وفادار باشيد ، تا پايان راه با عشق باشيد ، و از ته دل عشق را دوست داشته باشيد آهاي عاشقان از تمام وجود عاشق شويد ، و با اراده و اطمينان پا به اين راه بگذاريد رسم عاشقي دروغ و خيانت نيست ، رسم عاشقي صداقت است پس سرلوحه و الگوي خود را صداقت قرار دهيد آهاي عاشقان نه لازم است مجنون باشيد و نه فرهاد ، تنها خودتان باشيد ، همين و بسآهاي عاشقان عشق را براي قلبش بخواهيد نه براي هوس و خوش گذارني و گذراندن لحظه هاي زندگي با هدف عاشق شويد و با عشق نيز از اين دنيا برويد

 بر تك تك كلمات وجودم  و بر آينه هاي كدر و تيره ي قلبم ، بر دريچه هاي سياه اميدم، و بر آتش گدازنده ي شوقم، آب خموشي فرو ميريزم . دوست دارم تو را با تمام وجود احساس كنم و قلبت را براي شقايق ها به ارمغان ببرم . دستان سبزت را با لبان سرخم پيوند دهم و اميد با تو بودن را با خود به مرداب هاي غم فرو نبرم . شب هاي مهتابي  با ياد صورت دلگشاي تو ، لبان ماه را بوسه مي زنم و ستاره را در آغوش مي فشارم . انگشتان باريك ميخك را در دستان سردم مي فشارم فقط با ياد تو . با ياد توست اي مهربان كه شكوفه هايم مي رويند ، پرنده هايم مي خوانند ، افقم طلوع مي كند و اصلا با ياد توست كه شميم بنفشه ها را احساس مي كنم . اي شبهاي من ! اي روزهاي من ! سبز من ! بهار من ! نواي من ! تو را مي ستايم و در قمار زندگي خود را براي تو مي بازم .

                  

 

     

 

نرو

بمان که تنهایم

اگر بی من می روی تنها نرو

چراغ ها همه روشن بود دلم اما تاریک

 پیراهن سپیدش صورت کوچه را نوازش می کرد

آرام گام بر میداشت

متین راه می رفت

 دستانش می لغزید در دستانت

جای دستانم خالی من عمری این دست هارا عاشق بودم

که هر از گاه از پشت سر بیرون می آمد با یک شاخه گل

لب هایش صمیمانه می خندید وقتی چشمانت نگاهش را می دزدید

 یاد چشم های پر تمنایم به خیر

چشمانم مثل یک عطش مثل یک حس نرم و پر کشش

 در چشمهایت خیره می ماند

و تو انگار نمی شناسی تمنای دل کوچک و ناشکیبم را

تو انگار نمی بینی

و یا می بینی و بی اعتنا می گذری

و باز این اشگ است که مرحم دردهایم می شود

آه!محکم بگیر دست تازه عروست را

وگرنه گم می شود در پس کوچه های غم ..........

 

 

ناقوس ها به صدا در آیید

 شکوفه ها لب هایتان را به خنده بگشایید

 و گل ها با نوای لطیف باد به رقص در آیید !

 شاید فرصتی برای زندگی باقی نمانده باشد

 از لحظه لحظه زندگیتان استفاده کنید !

 رودخانه ها جاری شوید

 آبشار ها فرو ریزید

 شاید اندکی جلوتر سنگی خارا رو بر شما بسته باشد

 انسان ها

 ای اشرف مخلوقات

 روحتان را در میان سکوت در جزائر هستی به گردش در آورید

  نیروی اراده را به کار گیرید

  کمر همت ببندید !

  زندگی را کشف کنید

  با تند باد سرنوشت باید جنگید

  باید زره پوشید و با آن مقابله کرد

  زندگی را زشت یا زیبا دوست باید داشت

  ای جمیع انسان ها اگر زندگی را دوست بدارید

  به چشمتان زیبا و به مذاقتان شیرین خواهد بود

  من دیر آن را فهمیدم

  زمانی که نیمی از آن را

  بیهوده

  از دست داده بودم

 

من شکوفایی گل های امیدم را در رویاها می بینم،

و ندایی که به من می گوید:

گرچه شب نزدیک است))

دل قوی دار،))

سحر نزدیک است))

دل من در دل شب،

خواب پروانه شدن می بیند.

مهر در صبحدمان داس به دست

خرمن خواب مرا می چیند

آسمان ها آبی،

- پر مرغان صداقت آبی ست-

دیده در آینه صبح تورا می بیند.

از گریبان تو صبح صادق،

می گشاید پرو بال.

تو گل سرخ منی

تو گل یاسمنی

تو چنان شبنم پاک سحری؟

- نه،

از آن پاک تری.

تو بهاری؟

- نه،

          - بهاران از توست.

از تو می گیرد وام،

هر بهار این همه زیبایی را.

هوس باغ  و بهارانم نیست

ای بهین باغ و بهارانم تو!

 

در سحرگاه سر از بالش خوابت بردار!

کاروان های فرومانده خواب از چشمت بیرون کن!

باز کن پنجره را!

تو اگر باز کنی پنجره را،

من نشان خواهم داد،

به تو زیبایی را.

 

بگذر از زیور و آراستگی

من تورا با خود تا خانه خود خواهم برد

که در آن شوکت پیراستگی

چه صفایی دارد

آری از سادگیش،

چون تراویدن مهتاب به شب

مهر از آن می بارد.

 

باز کن پنجره را

من تورا خواهم برد،

به عروسی عروسک های

کودک خواهر خویش،

که در آن مجلس جشن

صحبتی نیست ز دارایی داماد و عروس

صحبت از سادگی و کودکی است

چهره ای نیست عبوس.

کودک خواهر من

در شب جشن عروسی عروسک هایش می رقصد

کودک خواهر من،

امپراتوری پر وسعت خود را هر روز،

شوکتی می بخشد.

کودک خواهر من نام تورا می داند

نام تورا می خواند!

- گل قاصد آیا

با تو این قصه خوش خواهد گفت؟!-

باز کن پنجره را

من تورا خواهم برد

به سر رود خروشان حیات،

آب این رود به سرچشمه نمی گردد باز،

بهتر آنست که غفلت نکنیم از آغاز.

باز کن پنجره را!-

- صبح دمید!.

 

چه شبی بود و چه فرخنده شبی.

آن شب دور که چون خواب خوش از دیده پرید.

کودک قلب من این قصه شاد،

از لبان تو شنید:

زندگی رویا نیست.

زندگی زیباییست.

می توان،

بر درختی تهی از بار،  زدن پیوندی.

می توان در دل این مزرعه خشک و تهی بذری ریخت.

می توان،

 از میان فاصله هارا برداشت

دل من با دل تو،

دل هردو بیزار از این فاصله هاست.

 

چه کسی می خواهد

من و تو ما نشویم

خانه اش ویران باد!

 

من اگر ما نشوم، تنهایم

تو اگر ما نشوی،

- خویشتنی

از کجا که من و تو

شور یکپارچگی را در شرق

باز برپا نکنیم

 

از کجا که من و تو

مشت رسوایان را وا نکنیم

من اگر برخیزم

تو اگر برخیزی

همه بر میخیزند

من اگر بنشینم

تو اگر بنشینی

چه کسی برخیزد؟

چه کسی با دشمن بستیزد؟

چه کسی

پنجه در پنجه هر دشمن دون

آویزد؟ -

 

راستی هنوزم تو شب هات اگه ماهو داري من اون ماهو دادم به تو يادگاري...

متاسفانه مطالب و عکسها به دلایل فنی رویت نشدند

 

هنگام كه ابوريحان بيروني در بستر مرگ بود.......فرزندش گفت : آخرين خواسته ات را بگو و آن دانشمند فرزانه گفت : . . . . . . . . . . . . . . . . . مربا بده بابا

زن ها موجودات عجیبی هستند وقتی می گویند "دوستت دارم" آدم نمی داند در رو در وایسی گیر کرده اند یا اینکه واقعا ... واقعا .... نه ... فکر می کنم در همان رو در وایسی گیر کرده باشند. رفتارشان این طور نشان می دهد.

گفتم غمم فزون است، گفتا ز من چه آيد گفتم كه نمره ام ده، گفتا ز من نيايد گفتم كه نمره دادن بسيار سهل آيد گفتا ز ما اساتيد اين كار كمتر آيد گفتم كرم نماييد من را كنيد شما شاد گفتا كه خوش خيالي، كي وقت آن بيايد گفتم كه نمره هفت بدبخت عالمم كرد گفتا اگر برايي، آن هم زيادت آيد گفتم خوشا دهي كه دست شما دهد آن گفتا تو كوششي کن تا وقت آن درآيد گفتم زمان تحصيل ديدي كه چون سرآيد گفتا خموش جانم از دست من چه آيد

امشب برایتان از خدا روزی مریم ، قصر آسیه ، تقوای حسین ، قلب خدیجه ، دوستی فاطمه ، جمال یوسف ، ثروت قارون ، حکمت لقمان ، ملک سلیمان ، صبر ایوب ، عدالت علی ، حیای زینب، عمر نوح و محبت اهل بیت و رسول الله را خواستارم.

روزي کـه دلـم پيش دلت بود گرو <> دستان مـرا سخت فشردي کـه نرو روزي که دلت به ديگري مايل شد <> کـفـشـان مـرا جفت نمودي که برو

وايسا دنيا وايسا دنيا من ميخـــــــــــــــــوام پياده شــــــــــــــم اين همه چرخيدي و چرخوندي آخرش چي شد؟ اون بليط شانسو داره بگو قسمتش چش شد؟ همه درويش ... همه عارف بگو جاي عاشق کجاست ؟ نميخوا در به در پيچ و خم اين جاده شم واسه آتيش همه يه هيزم آماده شم وايسا دنيا وايسا دنيا من ميخـــــــــــــــــوام پياده شــــــــــــــم وايسا دنيا وايسا دنيا من ميخـــــــــــــــــوام پياده شــــــــــــــم وايسا دنيا وايسا دني

 

دود مي خيزد

دود مي خيزد ز خلوتگاه من.

كس خبر كي يابد از ويرانه ام؟

با درون سوخته دارم سخن.

كي به پايان مي رسد افسانه ام؟ 

دست از دامان شب برداشتم

تا بياويزم به گيسوي سحر.

خويش را از ساحل افكندم در آب،

ليك از ژرفاي دريا بي خبر. 

بر تن ديوارها طرح شكست.

كس دگر رنگي در اين سامان نديد.

از درون دل به تصوير اميد.

تا بدين منزل نهادم پاي را

از در اي كاروان بگسسته ام.

گر چه مي سوزم از اين آتش به جان،

ليك بر اين سوختن دل بسته ام. 

تيرگي پا مي كشد از بام ها:

صبح مي خندد به راه شهر من.

دود مي خيزد هنوز از خلوتم.

 

 

 

آه شبانه

دست به دست مدعی شانه به شانه می روی

آه که با رقيب من جانب خانه می روی

بی خبر از کنار من ای نفس سپيده دم

گرم تر از شراره آه شبانه می روی

من به زبان اشک خود می دهمت سلام و تو

بر سر آتش دلم همچو زبانه می روی

در نگه نياز من موج اميد ها تويی

وه که چه مست و بی خبر سوی کرانه می روی

گردش جام چشم تو هيچ به کام ما نشد

تا به مراد مدعی همچو زمانه می روی

حال که داستان من بهر تو شد فسانه ای

باز بگو به خواب خوش با چه فسانه می روی؟

مشکل عقل

بی قرارت چو شدم رفتی و یار من شدی

شادی خاطر اندوه گزارم نشدی

تا ز دامان شبم صبح قیامت ندمید

با که گویم که چراغ شب تارم نشدی

صدف خالی افتاده به ساحل بودم

چون گهر زینت آغوش و کنارم نشدی

بوته ی خار کویرم همه تن دست نیاز

برق سوزان شو اگر ابر بهارم نشدی

از جنون بایدم امروز گشایش طلبید

که تو ای عقل به جز مشکل کارم نشدی

در آستان عشق

آن را که در هوای تو یک دم شکیب نیست

با نامه ایش گر بنوازی غریب نیست

امشب خیالت از تو به ما با صفاتر است

چون دست او به گردن و دست رقیب نیست

اشک همین صفای تو دارد ولی چه سود

آینه ی تمام نمای حبیب نیست

فریاد ها که چون نی ام از دست روزگار

صد ناله هست و از لب جانان نصیب نیست

سیلاب کوه و دره و هامون یکی کند

در آستان عشق فراز و نشیب نیست

آن برق را که می گذرد سرخوش از افق

پروای آشیانه ی این عندلیب نیست

 

 

 

گرمی افسانه

خلوت نشین خاطر دیوانه ی منی

افسونگری و گرمی افسانه ی منی

بودیم با تو همسفر عشق سالها

ای آشنا نگاه که بیگانه منی

هر چند شمع بزم کسانی ولی هنوز

آتش فروز خرمن پروانه منی

چون موج سر به صخره ی غم کوفتم ز درد

دور از تو ای که گوهر یک دانه منی

خالی مباد ساغر نازت که جاودان

شورافکنی و ساقی میخانه منی

آنجا که سرگذشت غم شاعران بود

نازم تو را که گرمی افسانه منی

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

شهادتگاه شوق

صد خزان افسردگی بودم بهارم کرده ای

تا به دیدارت چنین امیدوارم کرده ای

پای تا سر می تپد دل کز صفای جان چو اشک

در حریم شوق ها آیینه دارم کرده ای

در شب نومیدی و غم همچو لبخند سحر

روشنایی بخش چشم انتظارم کرده ای

در شهادتگاه شوق از جلوه ای آیینه دار

پیش روی انتظارت شرمسارم کرده ای

می تپد دل چون جرس با کاروان صبر و شوق

تا به شهر آرزوها رهسپارم کرده ای

زودتر بفرست ای ابر بهاری زودتر

جلوه ی برقی که امشب نذر خارم کرده ای

نیست در کنج قفس شوق بهارانم به دل

کز خیالت صد چمن گل در کنارم کرده ای

کمینگاه جنون

در اینجا کس نمی فهمد زبان صحبت ما را

مگر آیینه دریابد حدیث حیرت ما را

سزد گر اشک لرزان و نگاه آرزو گویند

به جانان با زبان بی زبانی حالت ما را

نهانی با خیالت بزم ما آیینه بندان بود

به هم زد دود آه دل صفای خلوت ما را

خزان گلچین کند این باغهای حسرت ما را

نمی سازند با این تنگنای عالم هستی

بلند است آشیان مرغان اوج همت ما را

سری بر زانوی غم داشتم در کنج تنهایی

کمینگاه جنون کردی مقام عزلت ما را

سپیده آیینه ها

چنین که جلوه کنان در کنار آینه ای

گل شکفته ی صبح و بهار آینه ای

نگاه و حیرت آیینه محو جلوه ی توست

سپیده سحر شام تار آینه ای

ز نقش روی تو روشن شود شبان غمش

فروغ دیده ی شب زنده دار آینه ای

به گیسوان سیاهت شکست غم مرساد

که سرمه ی نگه بی غبار آینه ای

تو را به کام رقیبان کجا توانم دید

دریغ آیدم ای گل که یار آینه ای

 

همت بلند

شد مدتی و یاد تو شد همنشین مرا

دارد وفای او همه جا شرمگین مرا

جز داغ او که گرم گرفته ست با دلم

یک تن نداشت پاس محبت چنین مرا

فیض وصال یار به تردامنان رسد

این ماجرا ز شبنم و گل شد یقین مرا

آن خار خشک سینه دشتم که فیض ابر

نسترد گرد حسرت و غم از جبین مرا

کردی به سان قامت فواره ام نگون

ای همت بلند زدی بر زمین مرا

راه باطل

من می روم ز کوی تو و دل نمی رود

این زورق شکسته ز ساحل نمی رود

گویند دل ز عشق تو برگیرم ای دریغ

کاری که خود ز دست من و دل نمی رود

گر بی تو سوی کعبه رود کاروان ما

پیداست آن که جز ره باطل نمی رود

در جست و جوی روی تو هرگز نگاه من

بی کاروان اشک ز منزل نمی رود

خاموش نیستم که چه طوطی و آینه

آن روی روشنم ز مقابل نمی رود

در بر رخم مبند

با از جنون عشق به کوی تو آمدم

بیگانگی مکن که به بوی تو آمدم

در بر رخم مبند که همچون نگاه شوق

با کاروان اشک به سوی تو آمدم

از شهر بند عقل به سر منزل جنون

این سان به شوق دیدن روی تو آمدم

از رفته عذرخواه و ز آینده بیمناک

آشفته تر ز حلقه ی موی تو آمدم

مانند اشک دور ز دیدار مردمان

با سر دویده تا سر کوی تو آمدم

بیابان طلب

ساغرم آیینگی کرد و جهانی یافتم

وان جهان را بی کران در بی کرانی یافتم

جسته ام آفاق را در جام جمشید جنون

هر چه جز عشق تو باقی را گمانی یافتم

شبنم صبحم که در لبخند خورشید سحر

خویش را گم کردم و از او نشانی یافتم

ساحل آسایشی نبود که من مانند موج

رفتم از خود تا در این دریا کرانی یافتم

در بیابان طلب سرگشته ماندم سال ها

تا دراین ره نقش پای کاروانی یافتم

روشنی بخش گلستانم چو ابر نو بهار

وین صفای خاطر از اشک روانی یافتم

چشم بستم از جهان کز فرط استغنای طبع

در دل بی آرزوی خود جهانی یافتم

مپسند

آن روز که در عشق سرانجام بمیرم

مپسند که دلداده ی ناکام بمیرم

آیا بود ای ساحل امید که روزی

چون موج در آغوش تو آرام بمیرم

چون شبنم گل ها سحر از جلوه خورشید

در پرتو روی تو سرانجام بمیرم

آن مرغک آزرده ی عشقم که روا نیست

در گوشه ی افسرده ی این دام بمیرم

مپسند که در گوشه نهایی و غم ها

چون شمع عیان سوزم و گمنام بمیرم

آیینه بخت

تو می روی و دیده من مانده به راهت

ای ماه سفر کرده خدا پشت و پناهت

ای روشنی دیده سفر کردی و دارم

از اشک روان آینه ای بر سر راهت

باز آی که بخشودم اگر چند فزون بود

در بارگه سلطنت عشق گناهت

آیینه بخت سیه من شد و دیدم

آینده ی خود در نگه چشم سیاهت

آن شبنم افتاده به خاکم که ندارم

بال و پر پرواز به خورشید نگاهت

بر خرمن این سوخته ی دشت محبت

ای برق! کجا شد نگه گاه به گاهت؟

پاکبازی شبنم

گر شادی وصال تو یک دم نمی رسد

شادم که جز غمت به دلم غم نمی رسد

خورشید اگر به مشت زری وصل گل خرید

هرگز به پاکبازی شبنم نمی رسد

ای ابر رهگذار به برقی نوازشی

بر کشت زار ما اگرت نم نمی رسد

چون مرغکان گلشن تصویر شیونم

هرگز به گوش آن گل خرم نمی رسد

با آن که همچو آینه ام در غبار غم

گردی ز من به خاطر همدم نمی رسد

تو مرو

از کنار من افسرده تنها تو مرو

دیگران گر همه رفتند خدا را تو مرو

اشک اگر می چکد از دیده تو در دیده بمان

موج اگر می رود ای گوهر دریا تو مرو

ای نسیم از بر این شمع مکش دامن ناز

قصه ها مانده من سوخته را با تو مرو

ای قرار دل طوفانی بی ساحل من

بهر آرامش این خاطر شیدا تو مرو

سایه ی بخت منی از سر من پای مکش

به تو شاد است دل خسته خدا را تو مرو

ای بهشت نگهت مایه ی الهام سرشک

از کنار من افسرده ی تنها تو مرو

مگذر از من

مگذر از من ای که در راه تو از هستی گذشتم

با خیال چشم مستت از می و مستی گذشتم

دامن گلچین پر از گل بود از باغ حضورت

من چو باد صبح از آنجا با تهی دستی گذشتم

من از آن پیمان که با چشم تو بستم سال پیشین

گر تو عهد دوستی با دیگری بستی گذشتم

چون عقابی می زنم پر در شکوه بامدادان

من که با شهبال همت زین همه پستی گذشتم

پاکبازی همچو من در زندگی هرگز نبینی

مگذر از من ای که در راه تو از هستی گذشتم

آیینه شکسته

اشکیم و حلقه در چشم کس آشنای ما نیست

در این وطن چه مانیم دیگر که جای ما نیست

چون کاروان سایه رفتیم ازین بیابان

زان رو درین گذرگاه نقشی ز پای ما نیست

آیینه شکسته بی روشنی نماند

گر دل شکست ما را نقص صفای ما نیست

با آن که همچو مجنون گشتیم شهره در شهر

غیر از غمت درین شهر کس آشنای ما نیست

عمری خدا تو را خواست ای گل نصیب دشمن

عمری خدای او بود یک شب خدای ما نیست

کاروان سایه

زان درین محفل چو نی ما را نوایی برنخاست

کز حریفان همدم درد آشنایی بر نخاست

با همه بیداد ها کز چرخ بر ما می رود

زیر محراب فلک دست دعایی بر نخاست

دیدی ای دل عاقبت زین موج و دریا چون حباب

کشتی ما غرقه گشت و ناخدایی برنخاست

رفتم و آگه نگشتی زان که هرگز در سفر

کاروان سایه را آواز پایی برنخاست

هیچ کس در اوج آزادی پری نگشود و باز

زین همه مرغان دون همت همایی برنخاست

شهسوار آرزوی ما به خاک و خون نشست

وز کران دشت ها گردی ز جایی برنخاست

روشن دلان

گر چشم بامداد به خورشید روشن است

ما را دل از خیال تو جاوید روشن است

آوارگی ست طالع ما روشنان عشق

وین مدعا ز گردش خورشید روشن است

در این شبی که روزنه ها تیرگی گرفت

ما را هنوز دیده ی امید روشن است

در قلب من دریچه به خورشید ها تویی

وقتی که شب ز روزن ناهید روشن است

فرجام هر چراغی و شمعی ست خامشی

عشق است و بزم عشق که جاوید روشن است

دیشب

دوش از همه شب ها شب جان کاه تری بود

فریاد از ین شب چه شب بی سحری بود

دور از تو من سوخته تب داشتم ای گل

وز شور تو در سینه شرار دگری بود

هر سو به تمنای تو تا صبح نگاهم

چون مرغک طوفان زده ی در به دری بود

چون باد سحرگاه گذشتی و ندیدی

در راه تو از بوی گل آشفته تری بود

افسوس که پیش تو ندارد هنرم قدر

ای کاش به جای هنرم سیم و زری بود

همچو شبنم

تا ز دیدار تو ای آرزوی جان دورم

خار خشکم که ز باران بهاران دورم

گرچه تا مرز جنون رفته ام از خویش برون

با تو صد مرحله از منزل جانان دورم

چون سبو دست به سر زنم می زنم از غم که چرا

جام بوسیدش و من زان لب خندان دورم

همچو شبنم دلم آیینه صد جلوه اوست

گرچه زان چشمه ی خورشید درخشان دورم

خضر راه من سرگشته شو ای عشق که من

می روم راه و ز پایان بیابان دورم

کی سر خویشتنم باشد و سامان خرد

من که در راه جنون از سر و سامان دورم

دولت بیدار

وه چه بیگناه گذشتی نه کلامی نه سلامی

نه نگاهی به نویدی نه امیدی به پیامی

رفتی آن گونه که نشناختم از فرط لطافت

کاین تویی یا که خیال است از این هر دو کدامی؟

روزگاری شد و گفتم که شد آن مستی دیرین

باز دیدم که همان باده جامی و مدامی

همه شوری و نشاطی همه عشقی و امیدی

همه سحری و فسونی همه نازی و خرامی

آفتاب منی افسوس که گرمی ده غیری

بامداد منی ای وای که روشنگر شامی

خفته بودم که خیال تو به دیدار من آمد

کاش آن دولت بیدار مرا بود دوامی

بوسه باران

غیر از این داغ که در سینه سوزان دارم

چه گل از گلشن عشق تو به دامان دارم؟

این همه خاطر آشفته و مجموعه ی رنج

یادگاری ست کزان زلف پریشان دارم

به هواداریت ای پاک نسیم سحری

شور و آشفتگی گرد بیابان دارم

مگذر ای خاطره ی او ز کنارم مگذر

موج بی ساحل اشکم سر طوفان دارم

خار خشکم مزن ای برق به جانم آتش

که هنوز آرزوی بوسه ی باران دارم

غنچه آسا نشوم خیره به خورشید سحر

من که با عطر غمت سر به گریبان دارم

شمع سوزانم و روشن بود از آغازم

که من سوخته سامان چه به پایان دارم

گل های نگاه

ای سلسله ی شوق تو بر پای نگاهم

سرشار تمنای تو مینای نگاهم

روی تو ز یک جلوه ی آن حسن خداداد

صد رنگ گل آورده به صحرای نگاهم

تو لحظه ی سرشار بهاری که شکفته ست

در باغ تماشای تو گل های نگاهم

بی روی تو چون ساغر بشکسته تراود

موج غم و حسرت ز سراپای نگاهم

تا چند تغافل کنی ای چشم فسون کار

زین راز که خفته ست به دنیای نگاهم

سرگشته دود موج نگاهم ز پی تو

ای گوهر یکدانه دریای نگاهم

خوش می رود از شوق تو با قافله ی اشک

این رهسپر بادیه پیمای نگاهم

تحمل خار

آمد بهار و برگی و باری نداشتم

چون شاخه بریده بهاری نداشتم

در این چمن چو آتش سردی که لاله داشت

می سوختم نهان و شراری نداشتم

گل خنده زد به شاخ و من از خویش شرمسار

کاندر بهار برگی و باری نداشتم

دادم ز دست دامنت ای گل به طعنه ای

از باغ تو تحمل خاری نداشتم

یک دم به آستان تو بختم نبرد راه

در کویت اعتبار غباری نداشتم

پس از من

من که رفتم زین چمن باغ و بهاران گو مباش

بوسه باران و رقص شاخساران گو مباش

چون گل لبخند من پژمرد ابری گو مبار

چون خزان شد عمر من صبح بهاران گو مباش

من که سر بردم به زیر بال خاموشی و مرگ

نغمه ی شور افکن بانگ هزاران گو مباش

تیشه را فرهاد از حسرت چو بر سر می زند

نقش شیرینی به طرف کوه ساران گو مباش

این درخت تشنه کام اینجا چو در بیداد سوخت

کوه ساران را زلال جویباران گو مباش

گر نتابد اختری بر آسمان من چه غم

پرتو شمعی به شام سوگواران گو مباش

برکه

ملال خاطرم از عقده ی جبین پیداست

شرار سینه ام از آه آتشین پیداست

صفای عشق درین برکه خزانی بین

اگرچه بر رخش از غم هزار چین پیداست

فروغ عشق ز من جو که همچو چشمه ی صبح

صفای خاطرم از پاکی جبین پیداست

من آن شکوفه از بوستان جدا شده ام

شب خزان من از صبح فروردین پیداست

مرا چو جام شکستی به بزم غیر و هنوز

ز چشم مست تو آثار قهر و کین پیداست

بر خاک و خار و خارا

سر گرم جلوه دیدم آن شهسوار خود را

دادم هنان به طوفان صبر و قرار خود را

آن شهسوار تمکین مست از برم چو بگذشت

کردم نثار راهش مشت غبار خود را

فرهاد پاکبازم کز برق تیشه ی عشق

افروختم به حسرت شمع مزار خود را

من بودم آن گل زرد کز جلوه ی نخستین

آیینه خزان دید صبح بهار خود را

آن رهرو جنونم کز خون خود نوشتم

بر خاک و خار و خارا هر یادگار خود را

خوش باد وقت آن کو ز آغاز جاده ی عشق

چون شمع کرد روشن پایان کار خود را

کو دشت بی کرانی تا سر دهم چو مجنون

این های های زار دیوانه وار خود را

معراج فنا

در کوی محبت به وفایی نرسیدیم

رفتیم ازین راه و به جایی نرسیدیم

هر چند که در اوج طلب هستی ما سوخت

چون شعله به معراج فنایی نرسیدیم

با آن همه آشفتگی و حسرت پرواز

چون گرد پریشان به هوایی نرسیدیم

گشتیم تهی از خود و در سیر مقامات

چون نای درین ره به نوایی نرسیدیم

بی مهری او بود که چون غنچه ی پاییز

هرگز به دم عقده گشایی نرسیدیم

ای خضر جنون! رهبر ما شو که در این راه

رفتیم و سرانجام به جایی نرسیدیم

گلهای شوق

باز احرام طواف کعبه دل بسته ام

در بیابان جنون بر شوق محمل بسته ام

می فشارم در میان سینه دل را بی کشیب

در تپیدن راه بر این مرغ بسمل بسته ام

می کنم اندیشه ی ایام عمر رفته را

بی سبب شیرازه بر اوراق باطل بسته ام

دیر شد باز آ که ترسم ناگهان پرپر شود

دسته گلهایی که از شوق تو در دل بسته ام

من شهید تیشه ی فرهادی خویشم سرشک

از چه رو تهمت بر آن شیرین شمایل بسته ام؟

پیغام

مستیم و دل به چشم تو و جام داده ایم

سامان دل به جرعه فرجام داده ایم

محرم تری ز مردمک دیدگان نبود

زان بانگاه سوی تو پیغام داده ایم

چون شمع اگر به محفل تو ره نیافتیم

مهتاب وار بوسه بر آن ببام داده ایم

دور از تو با سیاهی شب های غم گذشت

این مردنی که زندگی اش نام داده ایم

با یاد نرگس تو چو باران به هر سحر

صد بوسه بر شکوفه بادام داده ایم

وز موج خیز فتنه دل بی کشیب را

در ساحل خیال تو آرام داده ایم

آرزو

گر دلی آسوده ز آشوب زمن می داشتم

خاطری خندانتر از صبح چمن می داشتم

تا زدم چچون غنچه دم بر باد رفتم همچو گل

کاشکی مهر خموشی بردهن می داشتم

اشک لرزانم که افتادم ز چشم آشنا

کاش یک بار دگر روی وطن می داشتم

داستان عشق من شیرین تر از قرهاد بود

گر نگفتم پاس عشق کوهکن می داشتم

همچو خورشید سحر بودی اگر مشتی زرم

جای در آغوش گل های چمن می داشتم

سود و سودایم کجا بودی به تدبیر جنون

گر هراس نام و ننگ خویشتن می داشتم

قصه خورشید و گل

مردم از درد و به گوش توفغانم نرسید

جان ز کف رفت و به لب راز نهانم نرسید

گرچه افروختم و سوختم و دود شدم

شکوه از دست تو هرگز به زبانم نرسید

به امید تو چو آیینه نشستم همه عمر

گرد راه تو به چشم نگرانم نرسید

غنچه ای بودم و پر پر شدم از باد بهار

شادم از بخت که فرصت به خزانم نرسید

من از پای در افتاده به وصلت چه رسم

که به دامان تو این اشک روانم نرسید

آه! آن روز که دادم به تو آیینه دل

از تو این سنگدلی ها به گمانم نرسید

عشق پاک من و تو قصه ی خورشید و گل است

که به گلبرگ تو ای غنچه لبانم نرسید

شرمنده برق

در سیر طلب رهرو کوی دل خویشم

چون شمع ز خود رفتم و در منزل خویشم

جز خویشتنم نیست پناهی که در این بحر

گرداب نفس باخته ام ساحل خویشم

در خویش سفر می کنم از خویش چو دریا

دیوانه دیدار حریم دل خویشم

بر شمع و چراغی نظرم نیست درین بزم

آب گرم روشنی محفل خویشم

در کوی جنون می روم از همت عشقش

دلباخته ی راهبر کامل خویشم

با جلوه اش از خویش برون آمدم و باز

آیینه صفت پیش رخش حایل خویشم

خاکستر حسرت شد و بر باد فنا رفت

شرمنده برق سحر از حاصل خویشم

 

 

 

 

 

چه زیبا خواهد شد اگر در این چند صباح که میهمان تن خویش هستیم با شاه کلید عشق ، قفل دل های بسته ر ا بگشاییم تا بتوانیم میزبان همه ترانه ها باشیم

آنیم در اساطیر به معنی مردی است که وجودش هنوز کامل نیست. او وقتی کامل می‌شود که کنار زنی قرار گیرد که این زن همان آنیما است

ميدوني وقتي خدا داشت بدرقه ات مي کرد بهت چي گفت ؟جايي که ميري مردمي داره که مي شکننت نکنه غصه بخوري من همه جا باهاتم . تو تنها نيستي . توکوله بارت عشق ميزارم که بگذري، قلب ميزارم که جا بدي، اشک ميدم که همراهيت کنه، ومرگ که بدوني برميگردي پيشم

برای هزار سالم بشه چشم انتظارت می مونم بازم برای دل تو ترانه هامو می خونم خودت می دونی که تورو از دل و از جون میخوامت لیلی عشق من شدی من مثه مجنون می خوامت) دل تنگ دل تنگم بي تاب بي تابم بيدار بيدارم امشب نميخوابم ازتو چه پنهان خواب تو را ديدم از ترس بيداري با گريه خنديدم از تو چه پنهان پروانه دلگيره امروز راهي شو فردا ديگه ديره دل تنگ دل تنگم بي تاب بي تابم بيدار بيدارم امشب نميخوابم

مرد، این موجود بیچاره! وقتی به دنیا میاد، همه حال مامانشو می پرسن! وقتی ازدواج می کنه همه می گن چه عروس خوشگلی! وقتی می میره همه می گن بیچاره زنش!

 

ساکت باش ، بلند حرف نزن ، عشقت درگوشه ای ازقلبم آرام گرفته ...

از جدایی هم حرف نزن ، چون هر قدرهم که آرام سخن بگویی همچون فریادی مرا از خود بیخود می کنی ...

ازوصال هم با کسی چیزی نگو، دیگر تو مال منی ...

تورا ازدست نخواهم داد ...

م ت ک

دروصف هم زروی توای گل درآتشم

عاشق نمیشوی که بدانی چه می کشم

م ت ک

سلام ....

سلام ای زیبا ترین راه روی بی راه ، سلام مسیر بن بست شده به پاکیزگی و استراحت و رفع اوقات کسل کننده ی استاد چرب زبانی ها و سلام ای راهنمای راه بی پایان ولی بن بست ، وسلام به توکه نمی خواهی مرا ببینی .

نمیدانم چرا اینگونه است مگر نمی گویند دل به دل راه دارد ، پس چرا دوستم نمیداری .

کاش می شد لحظه ای ، لرزه ای که در وجودم است خواب می کردم و ای کاش یک لحظه هم که شده ، فقط وفقط یک بارهم که شده نگاهت را بفهمم و احساسش کنم ...

ای کاش تو هم نگاهم را میدیدی ای کاش مرا درک می کردی ...

ومی گویند خداوند عشق را آفرید... (ع + ش + ق = علاقۀ شدید قلبی)

عشق قدرتی که با هیچ چیز نمی توان آن را برابرکرد ونمی توان آن را به خوبی فهمید...

احساسی پاک ، پاک چون آب زلال دیدۀ عاشق و پاک چون نگاه شفافت...

آه ... زندگی زیباست ،عشق زیباست ولی عشق پاک هیچ گاه با زبان بیان نمی شود...

وگاهی میتوان عشق را خلاصه کرد به لرزش صامت پاهای لرزان و قطره اشکی خشک شده و نگاهی خشک شده به راه تو... قطره اشکی که از روی غرور و یا از ترس تمسخر دوستان نمی چکد .

ولی افسوس کاش مرا می فهمیدی ، بدرود تا زمانی که افسانه ای راوی من برای سخن گفتن باتودرگذر باد زمستانی ؛ افسانه ای معاصر برای حقیقت باستانی آشکار دروجودم ...

وعشق به ...

سلامی بگرمی نفس های تند به راه کلاسی که دیرشده ودم گرمت گرم ترای عارف که خوش گفتی " چه زود دیر می شود " زودتر از آنچه که بفهمی ،بفهمی عشق یعنی چه ، عشق به دوستان و همکلاسی ها عشق به دیرو زود شدن ساعات و حرکت ما در راه روی دانشکده وعشق به ...

وبازروزاز نو و روزی از نو ، یک ترم گذشتو یک ترم پیر تر شده ام ،یک ترم پخته تر شده ام ...

من رقص پای اسپنیش بلد نیستم روی آب هم نمی توانم راه بروم ، شادی دلم هم آنقدر نیست که لبهایم نشان میدهد ؛ ولی عاقبت یاد خواهم گرفت .

از جلب توجه برای نگاه دوستانم دیگر خسته شده ام ...

من دلقک نیستم ولی رمز این لبخند نقاشی شده را خوب میدانم ...

ای کاش که می دانستی چه ساعاتی بدون ساعت درحضورتو ، به دنبال حضوری می گشتم که ...

میدانم که میدانی ...!

میدانم که همه می گویند کم سن وسالم ولی ای کاش که می دانستند... که دردادگاه من همه محکوم اند ولی بااین وجود قلب مرا محکوم به حبس ابد میکنند ...!

در دادگاه من قاضی وجود ندارد وکیل هم وجود ندار، منشی هم نیست و فقط دادستان حکم میکند ؛ هیات منصفه ندارد ولی میدانم نظامی گنجوی بامن است وحشی بافقی هم بامن است ، دیگران هم با من اند...!

در گوشه ای از دادگاه می نشینم و به فکرفرومی روم میدانم که کسی می آید تا وکیل مدافع من باشد این فکر به قلب من الهام شده واین خود کم نیست...

می دانم که زندانی خواهم شد ولی عاقبت آنقدر بزرگ می شوم تا برای خود وکیلی بگیرم تا از این زندان غم رهایی یابم...

میدانم که میتوانم ولی می دانم که دادگاه من برایم چهارسال بریده است...

وباز ترمی نو وباز حرکتی جدید و باز حرکتی به روی آب...